posted on 06 May 2009 22:26 by kiss-therain in Mind
วันพฤหัสบดี ที่ 5 มีนาคม 2552 วันสอบปลายภาควันสุดท้าย....วันสุดท้ายที่ทำข้อสอบในฐานะนักเรียนมัธยมปลาย....11.10 น. ผมทำเครื่องหมายกากบาทลงในกระดาษคำตอบข้อ60 ของวิชาภาษาไทย ผมลุกจากเก้าอี้ตัวที่3แถวที่3 ของห้อง 234 เดินไปส่งข้อสอบบ ก้าวออกจากห้องสอบ พร้อมกับความรู้สึกแปลกๆ
เดินเล่นหน้าห้องสอบสักพัก ไม่นานเพื่อนคนอื่นก็ทำข้อสอบเสร็จ น้ำหน้าปลาทอง มิ้นขาโต ไอ้เกริก-บะจ่าง เอาเสื้อมาให้เพื่อนเขียนกัน ทุกคนก้มหน้าระบายความรู้สึกกันเต็มที่
ผมแอบอ่าน ส่วนใหญ่ไม่อยากให้ลืมกันน ทุกคนปรารถนาให้เพื่อนของพวกเขาโชคดี แม้แต่ไอ้นนแม้ไม่ได้เตรียมเสื้อมาก็ลงทุนให้เพื่อนเขียนเต็มที่แถมท้าอีกนะ ว่าใครรักกันจริงให้เขียนตรงรักแร้... ผมคนหนึ่งหละ ไม่เขียน ไปเขียนตรงข้างหลังหัวไหล่ซ้ายมันแทน ใช้ปากกาของไอ้ปัน(ที่ไม่เคยงัดข้ามันชนะสักที) สีเขียวเข้ม ระบาย+กวน....ไอ้นนมัน. ผมเขียนไปไม่นาน ตัวหนังสือก็เริ่มเลือนลางง อะไรกัน ทำไมถึงเลือนลาง... ความรู้สึกที่มีต่อเพื่อน ทำไมมันเลือนลางเร็วจังง ไม่มั้ง "เห้ยย เหงื่อมันออก เมิงตัวลายแน่ไอ้นน"เสียงใครไม่รู้ตะโกนเข้ามา
บรรยากาศหน้าห้องสอบหลังสอบเสร็จ เหมือนทุกคนพยายามเก็บช่วงเวลานี้ไว้ให้ในนานที่สุด หลายคนเอาเฟรนด์ชิพมาแลกกัน หลายคนก้มหน้าก้มตาเขียนเสื้อ ไอ้เบียร์หอมแก้มน้ำตาล ที่ผมขำที่สุดคือที่ใครบาคนมันตะโกนว่าให้เข้าคิวๆๆๆ 555 งานนี้ไม่พลาดไอ้ฮอทเพื่อนอารมย์ดี "เห้ยหอมไม่เป็นเลยมานี่ ดูๆๆ" 55ฮาจริงๆ หลายคนสวมกอดกัน ผมสวมกอดเพื่อนอยู่คนหนึ่ง พร้อมตบบ่า 3 ที แล้วบอกกับเค้าประมาณว่า"เราดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกัน เค้านั้นเป็นคนจริงใจกับผมมากๆซึ้งใจ" เพราะรู้ว่านี่อาจเป็นวันสุดท้ายที่พบกัน.... ผมก็ถือกล้องถ่ายๆบรรยากาศไปทั่ว ข้างในก็รู้สึกใจหายไม่น้อยย แต่ด้วยอารมย์ที่เพื่อนๆส่วนใหญ่สนุกกัน เลยสนุกกกับเค้าด้วยคน กับเพื่อนบางคนที่จะไมได้เจอกันในวันไปเที่ยวอีกไม่กี่วันข้างหน้า เราโบกมือลากันพร้อมกับ"โชคดีนะ" ตะโกนส่งสุดเสียง เพื่อให้รู้ว่าตูจะคิดถึงนะโว้ยย มันไม่ใช่การโบกมือลาที่เหมือนการกลับบ้านตอนเย็นในวันปกติ ที่วันรุ่งขึ้นเราก็เจอกัน.. เพราะมันคือวันสุดท้าย
ใช่หรือไม่ว่าเราเลือกผูกมัดกับใครบางคนที่เข้ามาในชีวิต แต่กับอีกหลายคนที่เราปล่อยให้เป็นเพียงอากาศธาตุ ใช่หรือไม่ว่าเราเลือกให้นี่คือการจากลา เราเลือกความรู้สึกนั้นเอง ใช่หรือไม่
เธอ... เธอ... ใช่เธอ กำลังจะไปแล้ว.... . .นี่คือภาพสุดท้ายของเธอในความทรงจำผมแล้วรึนี่ เธอที่ผมบอกกับเธอว่าจะให้เธอ"อยู่ในความทรงจำตลอดไป" อันที่จริงผมก็ทำอารมย์มานานแล้วว่า "เฮ่ย แค่การจากลา ไม่ได้มีใครจากโลกนี้ไปซะหน่อยย" แต่เวลานี้มันก็นะ... เธอค่อยๆเดินไป.. .. เดินไป... หันหลังกลับมาโบกมือลาเพื่อนๆเป็นระยะๆ ทุกคนโบกมือ ผมยืนนิ่ง ทุกคนตะโกนบอกเธอว่า "บายๆๆ โชคดีๆๆ" ผมยืนเงียบ หันหลังกลับ... ผมไม่รู้จะทำอะไร ไม่ใช่เพราะว่าอาย หรือเขิน ไม่อยากโบกมือลา ไม่อยากบอกว่า โชคดี แม้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาจะเคยทำแบบนั้นกับเธอหรือเพื่อนๆก็ตาม ... ลึกๆแล้วว ไม่อยากอวยพรให้เธอโชคดี ไม่อยากกำชับว่าอย่าลืมผม ผมไม่อยากจากลาคือ ผม .... ผมยังไม่อยากจากเธอไปเลย. . . . ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกถึงความคิดถึงจับขั้วหัวใจ... เธออยู่ห่างจากผมไม่เท่าไร แต่เธอกำลังจะไป ต่อจากนี้ไป ผมจะทนความคิดถึงได้ไหม คิดถึงเธอที่เข้ามาในชีวิต หลังจากนี้คงต้องใช้คำว่า"เคย..." เธอที่เป็นสิ่งสวยงามในชีวิตผม เธอที่สร้าเรื่องราวดีๆ ทั้งร้อยยิ้ม เสียงหัวเราะ น้ำตา
ภาพรอยยิ้มที่จริงใจ
น้ำเสียงที่อบอุ่น
ท่าทางที่อ่อนโยน
ความรู้สึกดีๆที่เปลี่ยนโลกของผมได้ทั้งใบ
คงไม่มี
อีกแล้ว...
edit @ 6 May 2009 22:46:43 by Kiss-TheRain
